para que te poidas desen-redar
cando che metín man baixo a saia moura, ela estremeceu tamén e cando te levaba case no ar a ceacú, chiscoume un ollo sinalando o cuartiño das vasoiras.
eu era un animal doente con ganas de femia, e ti ardías coméndome a boca e cimbreando os cadrís refregándote na miña ingle prominente. ela colocouse contra a parede abrindo o seu mandilón e 
deixando o seu corpo nú. arrimeite contra ela. nin te decataches, a pesares de que o teu lombo esmagaba as suas tetas brancas e as túas nádigas encaixaban no seu pube. comprendes agora como podía eu sosterche as nádigas apreixadas á vez que che collían as tetas con decidido frenesí?
sobre a mistura de efluvios de produtos de limpeza ponderaba con marcado énfase o arume a femia en celo. non sei cal das duas aportaba máis. a tua cara amosaba pracer; a dela satisfacción. a min vólveme tolo o teu xeito de xemer; así que a miña expresión sería un poema tamén.
cando te penetrei as duas pechastes os ollos á primeira embestida. eu comíache a boca e salivaba os teus pezóns erizados, mentras ela mordíache a iugular. cando o orgasmo te inundou con serpenteantes contraccións uterinas, mudaches o rictus da tua cariña fresca amosando abandono total. ela tembrou contigo. eu non puiden conter tanta estimulación e descargueime na tua vaxina como testemuña de cargo do meu pracer.
visionando deste xeito unha bomba de dous estalos, imposible coidar a retagarda.
na tua teima de devolverme a penetración cando o facemos así, ó bruto, aquel día pareceume que o teu dedo era demasiado gordecho…pero gustábache tanto, que non lle dei importancia. recuperando a respiración, mesmo tiven o pálpito de que ti e máis eu eramos o compango dun sandwich carnal deliciosamente luxurioso.
con todo, prefiro facelo no ascensor. entre o quinto e o sexto, lonxe do cuarto das vasoiras e lonxe do oido fino da túa nai, que me mira con cara de leite mazado. non sexa que acabe por gustarche máis como che mete man a rapaza da limpeza…
pracer.ademáis hoxe fálasme con esa voz de femia que me atravesa o pensamento. entre doce e ronca, entre suave e tensa. non podo evitar [nin me peta facelo] unha erección cando escoito o teu sibilante “sssi” a través do aparello metálico.
coa incómoda situación dos pantalóns vaqueiros apretándome e ameazando c
on facerme esbourar aquela parte de min cargada de sangue ata rebentar. agardo a que baixes.
que bonita vés coa saia moura [ti dislle fucsia, pero xa sabes que eu son malo para as cores] e a camiseta branca. esa que che transparenta e deixa ver as aureolas. definitivamente vou estoupar. outra vez volves sen roupa interior?
non podo andar así pola rúa. con estes Levi`s que marcan tanto paquete, cando a cousa se empina non hai quen dea andado.
en troques de deixarte sair abrázote e voltamos entrar no portal.
non hai tempo que perder. deslizo a miña man entre as tuas pernas i ese feito confírmame que ti tampouco tés tempo para perder.
o cuartiño da señora da limpeza é pequeno, un microespazo ó que logramos adaptarnos. de pe, entre escobas e produtos de limpeza amámonos con desesperación animal...sen contemplacións nin miramentos. foi un acerto que viñeras sin bragas tamén.
con esas lembranzas que, aseguras, difuminou a névoa do tempo, so prentedes [e logras] facerme acordar cada intre de cada encontro. non te preocupes, enigma dos meus saberes, que a min tamén me acontece en ocasións cando non teño o teu alento perto de min e déixome levar polos pensamentos… e síntome chave que entra na túa pechadura, e percíbome alento quentando a túa caluga branca, entre olores de de sexo contido e desexo incontible fasme pasar de miolo brandiño a ser codia dura e consistente
e tamén bogo entre rosas e champán, e sinto estalar as estreliñas, e véxome na panadería cando che axexaba (ou axexábasme?) e besbelleiche palabras inconexas (ou besbelláchesme?)
non consigo, arela... lembrar nada máis do que sensacións... podería ser, arela. ese recendo a sexo en cío na cola da padaría. o olor a levedo. a fariña. a desexo. podería ser, arela. aquel "tócache" besbexado á orella baixo a atenta mirada da dependenta. podería ser, arela. o roce da pel núa. brazo con brazo. pel con pel. arela con arela. un segundo. o pan morno no parque. aínda quente. asubiando o teu alento no meu pescozo. a codia crocante. estalando o contacto fugaz.
non deixes de mirarme, mentras desperto. faime falla a provocación ínclita da túa mirada. non deixarei de mirarte no tránsito. ben sei que a ti tamén che presta. ven, non teñas medo ti agora
